تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.

پس از يك جستجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس،تورا از بين گلهايي كه در تنهاييم روييد با حسرت جدا كردم.

وتو در پاسخ ؟آبي ترين موج تمناي دلم گفتي:«دلم حيران وسرگردان چشمانيست رويايي…» ومن تنها براي ديدن زيبايي آن چشم،تورا دردشتي از تنهايي وحسرت رها كردم.

همين بود آخرين حرفت ومن بعد از عبور تلخ وغمگينت حريم چشمهايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت ونارنجي خورشيد وا كردم.

نميدانم چرا رفتي؟!نميدانم!شايد خطا كردم وتو بي آنكه فكر غربت چشمانم باشي نميدانم كجا؟تاكي؟براي چه؟ولي رفتي وبعد از رفتنت باران چه معصومانه ميباريد.وبعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت وبعد از رفتنت درياچه بغضي كرد وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد وگنجشكي كه هر روز ازكنار پنجره با مهرباني دانه بر ميداشت، تمام بالهايش غرق دراندوه و غربت شد وبعد از رفتن تو آسمان چشمهايش خيس باران بود.

وبعد از رفتنت انگر كسي حس كرد من بي تو،تمام هستي ام از دست خواهد رفت.كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد.

كسي فهميد تو نام مرا ازياد خواهي برد ومن با آنكه ميدانم توهرگز ياد من را باعبور خود نخواهي برد.هنوز آشفته ي چشمان زيباي توام

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد وبعد از اين همه طوفان و وهم پرسش وتهديد،كسي از پشت قاب پنجره آرام وزيبا گفت:«تو هم درپاسخ اين بي وفايي هابگو در راه عشق وانتخاب آن خطاكردم»

و من در حالتي مابين اشك وحسرت وترديد،كنار انتظاري كه بدون پاسخ وسرد است،و من در اوج پاييزي ترين ويراني يك قلب ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر نميدانم چرا؟شايد به رسم عادت پروانگيمان باز براي شادي وخوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم…!